Spółgłoski
System spółgłoskowy najbliższy jest słowackiemu, spośród pewnymi cechami wspólnymi spośród polskim lub czeskim, jest mężczyzna spośród kolei właściwie odległy od czasu rosyjskiego. Jego cechy charakterystyczne to:
- istnienie odrębnych głosek [ɟ] (miękkie [d]) i [ʥ] (miękkie [ʣ]) oraz [c] (miękkie [t]) i [ʨ] (miękkie [ʦ]) – wyjątkowe między języków słowiańskich
- istnienie rzadkiej głoski [rʲ] (miękkie [r]) – w opozycji aż do języków zachodniosłowiańskich, zaś zarazem miejsce zrogowaciałe [rʲ] aż do [r] poprzednio spółgłoską i w tak wiele wyrazu – w opozycji aż do rosyjskiego
- wymowa prasłowiańskiego [v] nie jako głoski szczelinowej wargowo-zębowej, jak w większości języków słowiańskich, niemniej jednak jako głoski dwuwargowej [β] lub wargowo-zębowej półotwartej [ʋ] – wyjątkowa między języków słowiańskich
- jednoczesne istnienie głosek [g] i [ɦ], przy czym w wyrazach rodzimych celowy prasłowiańskiego [g] występuje [ɦ] – jak w językach czeskim i słowackim, zaś w opozycji aż do polskiego i rosyjskiego, które zasadniczo posiadają jedynie [g]
- istnienie wszystkich 4 wariantów wymowy prasłowiańskiego [l], spośród których w pozostałych językach słowiańskich występują przeciętnie tylko wybrane dwa: twardego [ɫ], miękkiego [ʎ], średniego [l] i półsamogłoskowego [w]
- przejście miękkich [pʲ], [bʲ], [fʲ], [vʲ], [mʲ] w twarde [p], [b], [f], [v], [m] lub (przed samogłoską) w dwugłoski [pj], [bj], [fj], [vj], [mj]
- przejście [ɫ] w tak wiele wyrazu i poprzednio spółgłoską w [w] – podobne zjawisko zaszło w słowackim, niektórych dialektach czeskiego i słoweńskim
- zasadniczo twarda rola [ʧ] i [ʃʧ] jak w języku polskim – w opozycji aż do miękkiej wymowy rosyjskiej
- istnienie, obok głosek twardych [ʃ], [ʧ], [ʒ], [ʤ], ich miękkich wariantów [ʃʲ], [ʧʲ], [ʒʲ], [ʤʲ] (ale jedynie jako alofonów) – nie występujących w języku rosyjskim, zaś w polskim jedynie w najnowszych zapożyczeniach
- istnienie długich samogłosek miękkich – właściwość wyjątkowa
- wymiana spółgłosek [β]/[w] i [j] spośród samogłoskami [u] i [i], w układy od czasu położenia w obrębie zgłoski, podług regułą łatwiejszej wymowy (samogłoskowa w nagłosie, spółgłoskowa w pozostałych przypadkach)
- najmniejsza między języków słowiańskich tendencja aż do ubezdźwięczniania (w języku literackim wszechogarniający brak, dialekty na skrajnym zachodzie i skrajnym wschodzie wykazują ograniczone ubezdźwięcznianie)
- przechodzenie miękkości na poprzedzającą spółgłoskę, choć nie tak wysoce posunięte jak w polskim i białoruskim
- wymowa połączeń spośród i, j typu ziścić, stacja jak po polsku – w opozycji aż do wymowy rosyjskiej, w której w podobny sposób spółgłoska jak i i/j ulegają charakterystycznemu stwardnieniu