Samogłoski
System samogłoskowy jest bardziej zbliżony aż do polskiego, jakkolwiek niektóre cechy posiada wspólne z językiem czeskim innymi słowy rosyjskim. aż do najważniejszych gildia jest dozwolone zaliczyć:
- brak iloczasu – jak w polskim i rosyjskim, zaś w przeciwieństwie aż do czeskiego i słowackiego
- zanik samogłosek nosowych, które przeszły w [u] innymi słowy [a] – także w rosyjskim, białoruskim i słowackim
- utrata właściwości zmiękczającej poprzednią spółgłoskę na mocy prasłowiańskie [ɛ] i [i], z jednoczesnym przejściem [i] w [ɪ] – praktycznie identyczne zjawisko zaszło w czeskim, w przeciwieństwie odkąd polskiego, białoruskiego, rosyjskiego i słowackiego
- podobnie jak w czeskim, zespawanie prasłowiańskich [i] i [ɨ] w jedną, specyficzną na przedmiot tych języków samogłoskę pośrednią [ɪ]
- pojawienie się nowego [i], przeważnie z prasłowiańskich głosek ě (jać) i ē (długie e) oraz świeżo powstałych długich ē i ō
- wymiana głosek [ɔ]:[i], względnie podobna aż do polskiej i czeskiej [ɔ]:[u], chociaż występująca wedle odmiennej reguły ([ɔ] w sylabach otwartych, [i] w sylabach zamkniętych)
- analogiczna wymiana [ɛ]:[i]
- występowanie [ɪ] na początku wyrazu – niemożliwe w polskim i rosyjskim
- modyfikacja barwy samogłosek odurzony akcentu, np. końcowe akcentowane [ɪ] zbliża się aż do [ɛ], akcentowane [ɔ] zbliża się aż do [wo], natomiast w sylabach przedakcentowych samogłoski mają tendencję aż do redukcji aż do [ə]
- brak jakkolwiek akania – jak w językach zachodniosłowiańskich, zaś w opozycji aż do pozostałych wschodniosłowiańskich